zondag, februari 1st, 2009
BAHAMA’S (zondag 25 januari)
We zijn er gekomen, maar het duurde een etmaal van 100 mijl voor we in Lucaya, Grand Bahama voor de kant lagen. De wind was wisselend in kracht en richting en omdat wij liever zeilen dan motoren waren we een tijdje zoet. Allebei genieten we er van om weer op open water te zijn. En natuurlijk worden we midden in de nacht op 19 mijl uit de kust weer eens gecontroleerd door de Amerikaanse coastgard. Zijn ze misschien bang is dat we Cubaanse vluchtelingen zijn of terroristen die de boel op willen blazen? Je krijgt de indruk dat de Amerikanen gebukt gaan onder een gevoel van angst en dat ze grip willen hebben op alles. Maar ja, ze zeggen: ‘Wij zijn een land in oorlog!!!’ . In Lucaya, nemen we de luxe van een jachthaven. Het is te laat om veel verder te varen en de voorspelling is dat als we aan deze kant van het eiland voor anker gaan, we morgen aan lagerwal liggen. Het is hier betaalbaar 56 dollar voor een nacht. De jachthaven is zo leeg als hij andere jaren vol is. De magere economie is daar debet aan. De volgende dag wassen we alle beddengoed en als Joop de was in de droger wil doen heeft de schoonmaakdame dat al gedaan. Willen we later de was ophalen, heeft ze die al opgevouwen en in onze tassen gedaan. We douchen en besluiten nog een dagje te blijven. Met de bus naar ergens naartoe is het plan. Als we de poort uitlopen zien we een bushalte en gaan daar staan wachten. Aan de overkant bij het benzinestation is een heftige discussie gaande. Veel gebaren en stemverheffing, we zijn weer terug in de Caribean. Er komt een man naar de bushalte en als we zeggen van hier naar de andere kant van het eiland te willen kan dat niet met deze bus. We moeten eerst naar het Freeport downtown. Wij naar de overkant. Het busje dat daar stopt gaat niet naar Freeport, maar wil ons wel meenemen naar de overstapplaats. We mogen niks betalen. In Freeport downtown is het weer de vertrouwde rommelige, lawaaierigheid. Verschil is wel dat je hier vaak begroet wordt, maar dat niemand bedelt of iets wil verkopen. We scharrelen wat rond om weer te wennen, kopen in een speciaal winkeltje garen en band en nemen de bus weer tevreden terug naar huis. Dinsdags vertrekken we om 12 uur naar Nassau, waar Rein en Annemieke aan boord komen. Omdat we aan lagerwal de haven uit komen staat er een flinke deining waar we tegen in moeten ploegen. Ik vind het even helemaal niet leuk meer. Gelukkig kunnen we een eindje verderop zeil zetten en met een zeeziektepilletje voel ik me gaandeweg beter. We moeten helaas de hele nacht laveren en de zee wordt wat kalmer als we in de luwte van de Berry Islands komen. De volgende dag draait de wind steeds meer naar een voor ons gunstige hoek en met nog één keer overstag zijn we rond vieren in Nassau op New Providence en 150 mijl verder. De weersvoorspelling voor de komende dagen is: Veel wind uit verschillende richtingen. We zijn blij om hier alvast te zijn. Omdat de ankergrond als slecht houdend bekend staat en het hier behoorlijk stroomt, blijven we de volgende dag aan boord. Even het gevoel krijgen dat het anker goed pakt. We halen de hele voorpunt leeg, pakken die opnieuw in en hebben dan ruimte genoeg om de nieuwe fok een plek te geven. Vrijdagochtend horen we:’ Zeezot, Zeezot’ op een bijna Nederlandse manier uit gesproken. Het blijkt Klaus te zijn. Een Duitser die al 38 jaar in Canada woont en de laatste jaren overwinterd in de Bahamas. We worden op de borrel uitgenodigd. Daar ontmoeten we nog een ander bootstel. Jeremy, een voormalige, Engelse onderzeebootkapitein uit Canada met zijn Bahamiaanse vriendin Lyn. Het is een borrel met goede gesprekken, die niet alleen over bootjes gaan. ’s Nachts wakkert de wind aan en de volgende dag blijken de anderen gekrabd te hebben. Wij niet, wel heb ik de hele nacht een soort ankerwacht gehouden. Voor de sunsetdrink van vandaag hebben we Jeremy en Lyn uitgenodigt. Claus en Jenny, zijn Engelse partner, kunnen niet. Het gesprek gaat over films en boeken. Zij nemen een aantal dvd’s van ons mee en wij besluiten naar de film ‘Himalaya” te kijken. Zitten we midden in die film , horen we toch een knal en een dreun. Verschrikt vliegen we naar buiten , wat is hier aan de hand??… Vuurwerk! Het wordt vanaf een ponton op nog geen 200 meter van onze boot afgeschoten. Prachtig, maar wat een knallen! Ik ben bang dat er vonken op onze zeilen zullen vallen. Gelukkig valt dat mee juist omdat we zo dichtbij liggen. Als het voorbij is duiken we de sneeuw van de Himalay weer in. Wat een afwisseling.
Voor Foto’s zie: http://picasaweb.google.com/syzeezot