Het is er dan eindelijk van gekomen. Ik was de boel aan het voorbereiden om naar Curaçao te gaan, want daar gaat de boot een half jaar de kant op. En dan ga ik naar Nederland om te kijken hoe lang ik het er uithoud zonder Zeezot. Maar goed, tijdens de voor bereidingen om naar curaçao te gaan, zag ik dat het weer zich uitstekend leende om Saba aan te doen. Die avond neem ik versneld afscheid  van vrienden en bekenden op St. Maarten.

’s Morgens eerst nog even naar de franse bakker, die altijd heerlijk stokbrood verkoopt, lekker voor onderweg. En daarna anker op en varen. De tocht verloopt voorspoedig en ik ben om een uur of twee bij Saba. Daar pik ik een mooring op, zet  de bijboot overboord en ga op weg naar de ladder.

De ladder is een in de rotsen uitgehakte trap die vroeger de enige toegangsweg naar het eiland was. Als ik bij de ladder aankom om te kijken of ik er kan landen zie ik dat het voor mij alleen onmogelijk is om de bijboot aan land te krijgen zonder dat ik hem beschadig. Dus doorvaren naar Fortbay. Daar moet ik mij melden bij de havenmeester en om toestemming krijgen om het eiland te betreden. Douane is er niet, het is een soort vrijstaat. De havenmeester doet dienst als een immigratie ambtenaar. Hij heeft helemaal geen tijd en aandacht voor mij, want  hij is druk aan het klussen op een visboot. Hij zet een handtekening op een oningevuld formulier. De kapitein van de veerboot, die op het kantoor aanwezig is, vult het in, ontvangt de 20 dollar voor de mooring, en daarmee ben ik ingeklaard. Zo simpel kan het zijn! Dan ga ik het eiland verkennen. Het is  bergje op en bergje af en van dat soort wegen hebben ze er zat. Op het eerste stuk naar The Bottum, de hoofdplaats (in de oude vulkaankrater) krijg ik halverwege een lift, dat is wel lekker. Vanaf daar gelopen naar het plaatsje Windzijde helemaal naar boven. Ik had wel een lift kunnen krijgen, maar als je loopt zie je veel meer. Als ik dan aan de andere kant van het eiland sta voel ik mij benen al aardig terwijl ik best wel wat gewend ben. Daar overal wat rondgekeken en bij een restaurant wat gedronken. Op dat moment ben ik de enigste klant en raak met de dames van de bediening aan de praat, zo ver dat mogelijk is dan. De eigenaresse, een oudere dame geboren en getogen op Saba,  vraag ik of ze Nederlands spreekt. Nou een heel klein beetje. De twee jongere dames van midden twintig blijken uit Colombia te komen en spreken alleen maar Spaans dus het gesprek gaat met handen en voeten. Zo begrijp ik dat ze hier, overigens net als veel van hun landgenoten op de Antillen, illegaal zijn. Later vraag  ik aan een oudere lokale bewoner de weg. Ik moet  bij hem binnenkomen om foto’s te zien waar de man met Beatrix en Juliana op staat. De foto’s zijn genomen, toen hij ze in het verleden ze vanaf marine schepen naar de ladder heeft geroeid. Ook hem vraag ik hem of hij er geboren en getogen is.  En dat is zo, maar als ik vraag of hij Nederlands spreekt zegt hij, nee alleen een heel klein beetje. Hoezo Nederlandse provincie?? Ik loop weer helemaal naar de haven terug en denk ik, ga morgen wel een paar trails lopen over de bergruggen. Terug aan boord ga ik maar even snorkelen. Ik heb het warm gekregen van al dat lopen. Het snorkelen is geweldig! Een mooi rif bij Diamant rock met veel vissen en schilpadden. De volgende morgen is het als ik op sta windstil. Ik lig dan ook in de luwte van het eiland. En toch loopt er wel een zwakke deining maar dat is wel lekker. Ik ga eerst nog even snorkelen op deze mooie plek. Daarna wil ik de  boot verleggen naar Fortbay en daar een mooring op pikken omdat het met de bijboot zo’n eind varen is naar de haven. Als ik daar een mooring op wil pikken komt er een boze man van een duikcentrum op me af varen. Ik mag die boeien niet gebruiken die zijn alleen voor duikers. Het maffe is dat de mevrouw van marine park gisteren tegen me zei; waarom ga je daar niet liggen,dan hoef je met je dinghy niet zo ver te varen. Ik mocht van de boze man wel voorbij de haven liggen, maar daar lag ik enorm te stuiteren. Het waait inmiddels 14 kts wind, eigenlijk wel een hele mooie wind voor Bonaire. Wat te doen? Saba verder laten schieten?  Mede door het feit dat mijn benen nog erg protesteren van de wandeling van gisteren ruim ik de bijboot op en zeil ik weg. Zo is dit dus een bliksem bezoek aan Saba geworden. Ik heb er wel een redelijke indruk van gekregen maar om het hele eiland te verkennen had ik meer tijd uit moeten trekken met rustdagen anders vallen de benen er af. Dus op weg met die mooie wind. Maar… hoe verder ik bij Saba weg vaar, hoe zwakker de wind wordt. Weer een dilemma. Ga als nog terug of drijf ik door? Er wordt wel wind voorspeld maar pas de volgende dag. Ik besluit om door te drijven soms 1,5 kts snelheid. Dan doe ik nog even de motor aan, maar 480 mijl op de motor haal ik niet dus motor weer uit. Ik heb geen haast.  Ik dood de tijd met een boekje lezen afgewisseld met kruiswoordpuzzels en sudoku’s, ik kom er wel. De volgende dag is er iets meer wind al die komt niet boven 6 kts uit. Sinds gisteren vaar ik op alleen de blister, want dat geeft de meeste snelheid, ongeveer 3 mijl. Pas aan het eind van de volgende dag gaat het waaien. De blister moet er af, zeker omdat ik de nacht in ga. Met zo’n groot zeil als er zich ook nog buien vormen, vind ik niet fijn, dus de standaard zeilen omhoog die kunnen meer hebben. Na nog een dag gesukkeld te hebben, begint het serieus te waaien. Het gaat hard soms over de 8 kts snelheid dus er moet een rif in. Zo blijf je bezig. Uiteindelijk naar 4 dagen en drie nachten, meer ik om 3 uur ’s nachts af in Bonaire. Afgemeerd aan een mooring voel ik me niet slaperig of moe. De drie nachten heb ik, zodra het donker werd en de koffie op was, geslapen op de kuipbank met de kookwekker naast me. Altijd na een kwartier of twintig minuten zelfs voor dat de wekker afliep, was ik wakker, keek even rond en op de instrumenten en ging weer liggen. Soms kwam de slaap wel, soms niet, maar als je ligt rust ook uit. Ik merk dat ik genoeg rust krijg en voorlopig wel door kan gaan. Als ik dan in Bonaire lig, me een glaasje port inschenk en daarna mijn kooi in rol, wordt ik als vanouds niet eerder wakker dan de volgende morgen. Later naar Douane en Immigratie. Helaas het is inmiddels lunchpauze dus immigratie is dicht. Een juffrouw op het kantoor zegt: ‘Ga maar naar het politie bureau om je in te schrijven, dat is hier tegenover.’ Zo gezegd zo gedaan. Daar ging het snel, je zou het in vervolg altijd zo kunnen doen. Kralendijk rondgelopen en overal een beetje gekeken. Terug bij de boot ga ik weer snorkelen, want dat blijft hier prachtig. Je ligt met de achterkant van de boot op de rand van het plateau waar het eiland op ligt en daar zit de meeste vis in glashelder water van 28 graden. Toen ik rondliep in Kralendijk zag ik een aanbieding voor een scooter te huur, 3 dagen voor 50 dollar. Dat lijkt me wel met een in de wind wapperend overhemd over het eiland scheuren. De volgende dag zo’n ding gehuurd en lekker rond getoerd. Ik ben nog even Jan en Atje Welten van de Baskoer langs gereden heb daar koffie gedronken. Ik kwam er wel op een raar moment, want een vriend van hun(Fred), die een paar huizen verder woont was die nacht in elkaar geslagen. Trieste toestand, de reden waarom was onduidelijk?? Dus nu maar afwachten hoe hij er weer bovenop komt. Als ik een dag later hun weer bezoek, is Fred er ook. Hij ziet er niet uit, dikke ogen, opgezwollen gezicht, afgebroken tanden en overal schaafwonden. De reden? Ze wilden geld van hem, maar hij had slechts 3 gulden in de zak en daar werden ze boos over. Het zal je maar gebeuren. Verder hadden we een reuze gezellige avond. Er waren wat timmerlieden, die hadden een kleine verbouwing aan het huis gedaan en dat moest even gevierd worden. Daarna lekker gegeten en bijgekletst. Heel tevreden rijd ik daarna naar de boot op m’n scooter. De dag erop is het koninginnedag. In Rincon een plaatsje aan de andere kant van het eiland is het feest. Ik ben daar naar toe gegaan. Het was een soort grote braderie met veel eten, zuipen en volksdansers. Gezellig, maar ook veel van het bekende werk, verkoop van kralen en zo. Het leuke was wel dat het hoofdzakelijk locale mensen waren die er flaneerden. 1 Mei, de dag van de arbeid wordt hier groots gevierd en bijna alles is dicht. Voor mij een goed moment om te vertrekken naar Curaçao Het is een voorspoedige reis. Een bakstag windje bij windkracht 6, tja dan wil de boot wel snelheid maken. Na zes uur varen laat ik dan ook op het Spaanse water anker vallen. Ik ga de boel opruimen en ik zie al weer veel bekende gezichten. ’s Avonds doorgezakt met een stel bekenden. Er is toch weer veel gebeurd tijdens mijn afwezigheid. Na deze avond ben ik weer helemaal op de hoogte. Nu nog een paar weken klussen aan de boot. Daarna gaat de boot op de kant en vlieg ik naar Nederland.

Voor foto’s zie onderstaande website.

 http://picasaweb.google.com/syzeezot

Zo Nicolette heb ik gisteren uitgezwaaid op het vliegveld.  Ze heeft het wel naar haar zin gehad met haar troetelcruise. Morgen krijg ik een nieuwe gast aan boord Perry Perfors. Hij komt een weekje mee zeilen, dus zoeken naar nieuwe bestemmingen voor de komende dagen. Eerst de onlangs gescheurde zeilen laten repareren. Helaas wanneer ik bij de zeilmakers langs ga krijg ik nul op rekest. De komende week hebben ze geen tijd, zeker niet voor de pasen en dat is over drie dagen. Wat nu? Ik wil wel zeilen, als ik er met Irwin van Maru er over zit te praten, zegt hij: “Waarom plak je er niet een stuk zeildoek over met een polymeer kit zoals Sikaflex?” Hij had daar goede ervaringen mee met kleine reparaties. Maar ja een scheur van een meter in het achterlijk van het grootzeil is toch wel heftig. Enfin ik ga het proberen, gaat het mis dan kan ik altijd nog naar de zeilmaker.  Ik haal het zeil er af, leg het plat op het dek, maak het schoon met thinner en dan begint het te regenen. Daar zit ik net op te wachten! Het is bijna altijd droog bij hier. Gauw het schoongemaakte zeil afgedekt met de rest van het zeil en als het weer droog is, wil ik verder gaan. Maar…. intussen begint het alweer te regenen, ik ben helemaal desperaat. Als het uiteindelijk echt droog wordt, leg ik alles open om te drogen en kan ik eindelijk aan de slag. Met hulp van Nico een andere zeiler, die aanbood om te helpen, de boel tweezijdig geplakt met kit. Het ziet er netjes uit en als we later gaan zeilen werkt het perfect.  Ik ben erg tevreden. Dus zeilers, als jullie dit lezen, het is een goede tip. De dag er op nieuwe problemen! De koelkast op 12volt heeft het opnieuw begeven. Ik probeer het te repareren maar dat lukt zo snel niet. Dan later maar ik ga nu eerst m’n nieuwe opstapper op halen van de luchthaven. Als hij aangekomen is en we buiten komen begint het te gieten, een echte tropische bui. Het lijkt niet op te houden. We zijn  dan ook in een mum van tijd drijfnat. Welkom op St. Maarten, Perry! Als het dan na een uur weer een beetje droog wordt, pakken we een busje naar de boot. Daar kunnen we ons uitpellen, droge spullen aandoen en dan is het tijd voor een biertje. Het lijkt wel of Murphy met mij mee reist de laatste dagen alles gaat kapot. Zaterdag we willen het eiland rond zeilen en stoppen in Oysterpond, maar wanneer we naar de brug varen om de Lagoon te verlaten, blijkt de brug kapot. Waarschijnlijk door de tropische buien van gisteren. Na anderhalf uur lukt het toch om te openen. Wij er door, zeilen omhoog en op weg. Heerlijk rustig weer. We zeilen lekker het eiland rond. Onderweg een mooie Spaanse makreel gevangen alleen bij het binnenhalen vond een andere rover dat hij meer recht op deze vis had dan wij. Daardoor haal ik alleen de kop met nog een stukje lijf binnen. Vandaar dat ik eerst zo hard moest trekken aan de draad. Erg spijtig voor ons. nu wij kunnen op een houtje bijten. Gelukkig heb ik nog genoeg voedsel aan boord zodat we het overleven. In Oysterpond een wandeling gemaakt en de volgende dag zijn we naar Petitte Fourchue gezeild, een privé eiland voor St. Barth. Onderweg worden verrast door een stel spuitende en springende walvissen. Wat een prachtig gezicht! We varen er nog naar toe, maar ze trekken verder. En wij vervolgen ook onze weg naar het eiland. Daar aangekomen gesnorkeld en geluierd, want Perry heeft vakantie en ik ook een beetje. In de namiddag naar Philipsburg gezeild en daar ’s avonds een optreden meegemaakt van een jeugd steelband. Later zijn er nog andere bands en er is zelfs een dansgroep die voor ons een optreden geeft. Helemaal tevreden weer aan boord terug. Dinsdag gestart met hardlopen daarna eten en winkelen en weer op weg. Nu naar Simpson Bay om een oude kennis van Perry op te zoeken, die bij het vliegveld woont. Over het strand er heen gelopen en een gezellige ontmoeting gehad met de mensen die al dertig jaar hier wonen. Daarna weer terug gewandeld helemaal top. Ja een week is maar kort en we willen eigenlijk nog wel naar Saba of naar St. Barth maar ‘s nachts blaast de wind erg hard dus Saba valt af. St. Barth dan? Ik twijfel, als de zee  onaangenaam is en we moeten op tijd terug keren naar St. Maarten dan is al het gehannes van in en uitklaren wel veel gedoe afgezien van de kosten. Dus besluiten we om toch maar weer aar Petitte Fourchue te gaan om daar te snorkelen en het eiland te verkennen. Het was erg leuk om daaraan land te gaan. Als we de volgende dag weer aan het snorkelen zijn roept Perry dat er een haai zwemt en gaat weer aan boord. Ik zoek nog naar de haai maar zie hem niet meer en ga ook maar terug naar de boot om die maar weer eens schoon te maken want je ziet hem hier aangroeien. Als die klus geklaard is, zeilen we weer richting Philipsburg daar willen we taxi pakken naar Marigot om wat rond te kijken en van de franse keuken te smullen. Dat lukt aardig, we vermaken ons prima. Als we ’s avonds  weer aan boord komen nemen we een afzakkertje en gaan plat. De volgende morgen eerst weer rennen en brood scoren dan weer zeilend richting Simpson bay. Daar ontmoeten we  Ivo en Fenneke van de Rebel.  ’s Avonds gaan we naar Happy hour bij de Dollarbar en bekijken de zeer luxe mega jachten daar afgemeerd liggen. Ja ja pal tegenover de dollarbar hè dat dan weer wel. Vrijdag. De week van Perry zit er weer op. Nog wat opruimen en dan Perry naar de luchthaven gebracht en zo vliegt ook deze dag voorbij. Zaterdag weer met de koeling aan de gang want zonder is toch wel lastig. Helaas de elektronica is nu toch echt stuk en ik krijg het niet meer aan de gang. Ik ga eerst even bij de Rebel koffie drinken, Ivo is jarig. Daarna naar Budget marine om te horen of ze ook een nieuwe print hebben voor de koelkast. Die hebben ze waarschijnlijk wel voor slechts 364 dollar. Dat wordt hem niet, want een complete nieuwe installatie kost 735 dollar dus daar hoef ik niet zo lang over na te denken. Het is natuurlijk wel weer een fikse uitgave. Aan boord bouw ik hem meteen in en naar twee uur draait hij al weer. Je hoort hem bijna niet,  hij wordt echt goed koud en gebruikt veel minderstroom dan de oude Nu nog gauw even naar de supermarkt, want ik had Ivo en Fenneke belooft te koken voor zijn verjaardag. Ook dat is goed gelukt en we hadden een gezellige avond. De volgende dag de koeling afgewerkt en kastje weer pasgemaakt. Ook nog even de toilet gereinigd. Daar komt regelmatig een soort kalkaanslag in. Uit elkaar halen en schoonmaken is de oplossing. Een vies klusje denk je dan, maar dat valt mee als je er eerst Ecover toiletreiniger in doet en daarna zit geen luchtje meer aan.

 Voor foto’s zie onderstaande website.

 http://picasaweb.google.com/syzeezot

We zijn weer terug in de BVI dit is al de derde keer dat we hier rondzeilen het blijft een mooi zeilgebied met overal leuke baaien op afstanden van nog geen 10 mijl en keuze genoeg. We hebben Babbette en Irwin van Maru al weer ontmoet en samen gegeten en bijgekletst. We varen van Virgin Gorda naar Tortola later naar Norman eiland en nu liggen we Jost van Dijck (is van oorsprong nederlander waarna het eiland genoemd is we komen wel meer nederlandse namen hier tegen). 

Hier ben ik dan na een heel jaar voorbereiding. Op mijn verjaardag , m’n 60^e, heb ik van iedereen geld gevraagd om ver weg te kunnen vliegen naar de Zeezot. Het is gelukt! Ik ben er. Het was erg leuk om binnen te komen en niet van het vliegveld af te kunnen. Ik wist nl niet waar de boot lag. Het vlieghaven personeel was erg aardig en ik mocht in de hal kijken of Albertien er was. Gelukkig was dat zo. Simpson Bay, daar lagen we. Leuk met local taxi’s over het eiland rijden, lekker tropisch windje door m’n haar, heerlijk. Albertien en ik kwekten natuurlijk direct over van alles en nog wat. Met de dinghi, dat is zo’n wankel bootje met lucht erin, naar de boot. Natuurlijk later in de week een klapper gemaakt met uitstappen, een hele leuke blauwe heup aan overgehouden, maar enfin, een dinghi moet nu eenmaal anders kom je niet aan wal. Joop kwam om 6 u en had een prachtige wedstrijd gezeild, eerste binnen, helemaal goed. Zeer gezellig en om 21 u lag ik er al in, helemaal op.

Volgende dag erg mooi weer, wat boodschappen doen en naar Marigot om Joop weer te zoeken. Hij bleef die avond op de wedstrijdboot. Marigot is gezellig. Lekker in cafeetje, Frans, capucino gedronken en water en Dean’s zusjes opgezocht in de Sandy Bar. Leuke meiden. Dean zou maandag pas aanlanden, we hebben hem niet gezien dus. Zaterdagavond nog prijsuitreiking, het team van Joop was tweede, zie zijn verslag. Daarna eten in visrest. Waar allemaal airco was, waar ik niet tegen kan. Ik ben doorgelopen naar een Italiaans restaurantje en heb daar lekker salade gegeten. Later ben ik weer opgehaald uit de marineclub. Dinsdag is Albertien vertrokken en we hebben de boot klaar gemaakt voor de oversteek naar BVI islands. Volgende ochtend om 6 u vertrokken, geen pil tegen zeeziekte genomen, en ik heb het zonder brokken gehaald, 90 zeemijlen met vliegende gang over de oceaan, fantastisch. Vind mezelf wel knap haha. Op Virgin Corda aangelegd en volgende dag ingeklaard. Wat gesnorkeld, gewandeld en verderop het eiland zijn prachtige rocks, daartussen nog weer even gesnorkeld en vervolgens verbrand weer op de boot. ‘s middags naar Road Town gevaren en vrienden van Joop ontmoet. Gezellig met ze gegeten en wat nieuwtjes uitgewisseld, heel gemoedelijk. Vandaag gewinkeld en rondgesneupt in het stadje. Het is erg leuk om te zien dat tropen tropen zijn. Geen voetpaden, hete zon, links rijdend verkeer, flame trees en bourgainville, prachtig. Vanavond eten Erwin en Babette hier en morgen gaan we weer verderop, ergens waar we weer zwemmen kunnen in prachtig indigoblauw water. Inmiddels is het alweer zaterdag.Tot later.

We zijn na een wat onrustige nacht vertrokken van Jost van Dijck richting West End Tortola in Sopers Hole mooring opgepakt en boodschappen gedaan na de koffie richting Sandy Cay een klein eiland met prachtig zandstrand we zijn er heen gezwommen viel tegen nog best ver er liep een stevige branding waar we doorheen moesten maar ging prima het eiland rondgelopen en weer terug gezwommen en nu weer fris en fruitige aan boord. Na de luns willen we naar brewers bay schijnt mooi te zijn maar is bij de huidige wind lagerwal en er staat een flinke swell dus varen we door Trellis Bay waarvan ik weet dat je daar rustig ligt voor de nacht. De plannen voor morgen zijn Bitterend Vrigin Gorda en de dag er op naar Anegadea een eiland wat een paar meter boven de zeespiegel uitsteekt en omringd is met riffen een soort Atol. Het is 18 maart als we Bitterend aankomen we treffen daar Maru weer die lagen er ook met de dezelfde plannen als wij om naar Anegada te gaan. Dus gaan we samen naar Anagada om daar het eiland te bezoeken het ongeveer zo groot als Vlieland en er wonen 200 mensen die leven van de toeristen, we huren een auto voor dag om alle uithoeken te bezoeken strandjes, flamingo’s in de zoutpannen het is een geslaagde dag Irwin had op de weg er heen nog een tonijntje gevangen die hebben in een gezamenlijk diner verorberd. Na twee dagen varen we weer terug naar Trellis Bay omdat we dat tocht een lekkere plek vinden om liggen en wat denk je weer een vis gevangen spanisch makreel die gaan we roken. Het is een topvis en goed gerookt smaakt hij geweldig, dan een luie dag ’s morgens weer even hardgelopen in de middag een wandeling gemaakt en wat gelezen. De dag er op naar Spanisch Town maar dat gaat niet echt lekker het is me in rug geschoten dus een beetje rustig aan op mijn aanwijzing weet Nicolet de rug weer in het gelid te krijgen en gaat het gelijk weer een stuk beter met me. Uitgeklaard en dan nog even naar de sound bij Bitterend yachtclub waar we morgen om zes uur willen vertrekken naar St Maarten. Als we ’s morgens om 5 uur opstaan is het nog donker maar om 5.30 komt het licht en wij maken ons klaar voor vertrek de wind is Oost en zal in de middag draaien naar noord oost dat doet hij ook alleen later dan verwacht dus zeilen we de hele reis hoog aan de wind met ook nog een aantal slagen om St Maarten te bereiken de wind varieert nogal eens in sterkte zodat we zelfs even de motor bijhebben omdat de golven ons bijna stilleggen maar we komen er.  Als we het laatste stuk op de motor willen doen krijgt hij geen koelwater meer, achteraf blijken de schoepen van de impellor af gebroken, na 4 jaar mag het een keer gebeuren maar het komt nooit gelegen maar het is weer gerepareerd.

Joop heeft alles al verteld. In de nacht varen op de oceaan is prachtig. Een halve maan en veel licht dus. De grote beer staat op z’n staart en beweegt een beetje mee gedurende de nacht. Schitterend. Wel eng om de schaduw van de coastgard te zien en opgeroepen te worden door een vriendelijke dame, die uiteindelijk het gesprek afsluit met in het Nederlands ons veel plezier te wensen op St. Maarten. Ankeren tussen boten zonder motor om 2 u ‘s nachts is wat te veel van het goede, dus blijven we tussen de hele grote motorschepen die iets buiten liggen. Dat lukt zonder gedoe gelukkig. Joop repareert het koelsysteem van de motor in een uurtje, geweldig, wat kan die man veel. Het is ook nog steeds een troetelkroes,, hij doet en kookt en is zeer gezellig. De volgende ochten, alweer vrijdag, voel ik me wat vervelend, maar dat klaart smiddags weer op. We zijn gistermiddag naar het cafe gelopen zijn bij het vliegveld. Daar is het heel apart, vliegtuigen die aan komen vliegen vanaf zee en landen. Ook opstijgen is erg leuk met grof lawaai en opstuivend water en zand daar. Er staan jongens op de vliegtuigen te wachten om zich vervolgens onder het zand en waarschijnlijk het zand ook in ogen, neuzen etc, in de opgewaaide zee te vallen/duiken. Erg leuk gezicht. Een prachtige wandeling, waar ik wel aan toe was want na een hele dag en halve nacht zitten in een bokkend bootje op de oceaan waren m’n darmen erg in de knoop gaan zitten. Geen last maar ongemakkellijk. Natuurlijk een glaasje op en bij onze watervlo ontmoetten we Nico en Han, waardoor ik wat lacherig werd, niet oplette en van het plankje in de Watervlo gleed. Zo iets van: Gaat u maar zitten mevrouw. Enfin, weer opgekrabbeld en afgesproken de boot van Han te gaan bekijken. Hij heeft iets spannends gekocht, ik weet niet wat, maar het is iets mannelijks, pomp voor bier of zoiets denk ik. Wordt vervolgd. Joop is gaan boodschappen doen en hij is er alweer. Ontbijten geblazen dus en dan winkelen in Philipsburg?

Maandag Nicolette heeft nog een paar dagen we zeilen naar petite Fourchue om te snorkelen en te lunchen en daarna naar Osterpond voor de nacht ontmoeten daar weer vrienden van True Bleu waar we gezellig mee bijkletsen. Dindsdag zeilen we weer terug naar Simpson bay dan is de vakantie weer bijna voorbij haar troeteltour zoals ze het zelf noemt.

Voor foto’s zie onderstaande website.

 http://picasaweb.google.com/syzeezot